Ի նչ-որ խորապէս իմաստալից բան մը կայ կոչումի մը լիակատար նուիրուածութեամբ ապրուած կեանքի մը մէջ, եւ ինչ-որ արտասովոր բան մը , երբ այդ նուիրուածութիւնը կը շարունակուի անխախտ, մինչեւ վերջին շունչը: Արմենակ Եղիայեան իր կեանքը անցուց որպէս հայոց լեզուի պահապան: Ըրածը վ արձատրութեան համար չէր եւ ոչ ալ վասն ճանաչումի, այլ մաքուր սէրէ մղում մը ՝ հանդէպ իր ժողով ու րդի ն պատմութիւնը, գրականութիւնը եւ հոգին կրող բառերուն: Երկար ժամանակ աշխատակցելէ ետք մամուլին ու շարք մը դասագիրքեր, ուղեցոյցներ եւ մենագրութիւններ հրապարակելէ ետք, վերջին տարիներուն ան կը ղրկէր լեզուաբանական նամակներ, քանի մը տարբեր խորագիրներու տակ, ընկերներուն, բարեկամներուն, ուսուցիչներու, հայ մամուլի եւ հաստատութիւններու աշխատողներուն եւ բոլոր անոնց, որոնք կը փափաքէին լսել․ անոնք հայոց լեզուի ն մասին ուշադիր եւ մտածուած նամակնե ր էին, ամէն մէկը՝ ուսուցումի, պահպանումի եւ առատաձեռնութեան արարք մը ։ Տոքթ․ Եղիայեան 12 Ն ոյեմբեր 2025-ին, առաւօտեան ժամը 5։41-ին, ուղարկեց իր վերջին նամակը՝ 50-ր...
Comments
Post a Comment