«Լեզուն՝ լինելութեան բնակարան».
Հայերէնի կրթութեան վերաիմաստաւորումը սփիւռքի մէջ Արդի փիլիսոփայութեան մէջ լեզուն այլեւս չի դիտուիր միայն որպէս հաղորդակցութեան միջոց։ Փոխարէնը, ինչպէս գերմանացի փիլիսոփայ Մարթին Հայտեկէր յայտնած է իր անչափ յայտնի ձեւակերպումով՝ «լեզուն լինելութեան բնակարանն է» ։ Այս մօտեցումը կը նշանակէ, որ մարդկային լինելութիւնը լեզուէն անկախ տեղի ունեցող բան մը չէ, այլ լեզուին միջոցով է, որ աշխարհը կը բացայայտուի մեզի։ Աշխարհով մէկ ցրուած հայկական սփիւռքի կրթական համայնքներուն համար այս փիլիսոփայական ընկալումը ունի գոյաբանական կշիռ մը ։ Անորմով, հայերէնը կը դադրի պարզապէս շաբաթօրեայ դպրոցներու ընթացքին կամ նոյնիսկ ամենօրեայ վարժարաններուն մէջ դասաւանդուող ընթացիկ առարկայ մը ըլլալէն ՝ ի միջի այլոց . ան կը դառնայ հայ ինքնութեան հիմնական ճարտարապետութիւնը , « բնակարանը »՝ ուր կը բնակի ՝ «կ՛ըլլայ» ազգի ոգին։ Հայտեկէրի փիլիսոփայութիւնը կ՛ենթադրէ, որ մենք նախ չենք մտածեր, որպէսզի ապա գտնենք բառեր՝ արտայայտուելու համար, այլ՝ մտածումը հնարաւոր կը դառնայ միայն այն պատճառով, որ լեզուն կը բա...