Քարամազով մը

Ալյոշան
Կը քալէ ձիւնին մէջէն
կարծես աշխարհը ըլլար աղօթք մը
Կէսը` շշուկով,
Կէսը` մոռցուած։

Եկեղեցւոյ զանգին ղօղանջը
Տանկ տանկ
Իմ եւ քու գիտցած խորհրդանիշները չեն,
Այլաբանութիւններ չեն,
Մէկ` այսպէս ու մէկ` այնպէս
Պատմուած,
Այլ վէրքերն աղօթքին՝
Կը կանչեն զինք հեռուէն,
Հակառակ որ օդը ցուրտ է
Հարցականներով:

Հաւատքը անոր համար
ամրոց մը չէ, ուր պատսպարուի,
Պաշտպանուի
Կամ ամրանայ խոստացուած
Դրախտին համար։
Ալյոշան…
Հաւատքը անոր համար
դողացող բոց մըն է
սենեակի մը մէջ` առանց պատերու,
Եւ Վանիայի ծիծաղը
քամին է, որ կրնայ
Մարել զայն։

Ան կը սիրէ մեղաւորը,
ոչ թէ որովհետեւ կը հաւատայ մեղքին,
այլ որովհետեւ կը տառապի
Շնորհքի
Մինակութեան մէջ:

Ալյոշան…
Անոր աչքերը
մաքուր են ինչպէս ջուրը, որ երբեք չ’ընտրեր
Զով արտացոլալցնել իր մէջ.
Աչքերը կը կրեն իւրաքանչիւր մարդու պատկերը
եւ իւրաքանչիւր մարդու յուսաբեկումը`
Խորքին:

Երբ ան ծունկի կու գայ`
ծունկի կու գայ ոչ թէ
Սրբապատկերներուն,
այլ սեփական ցաւին առջեւ:

Երբ ան կը կայնի`
Կը կայնի ոչ թէ յաղթական մէկուն պէս,
այլ գութի եւ ողորմածութեան մէջ`
Պզտիկցած:

Այդպէս` ան տերեւ մըն է,
Որ կը դողայ
տերեւի պէս,
Առկախ`
երկինքին եւ
Տիղմին
միջեւ։

12.10.2025